Inne domeny




HTML hit counter - Quick-counter.net

DOMENA NA SPRZEDAŻ


euro2012cup.pl


Jeśli chcesz kupić lub wydzierżawić tą domenę, kliknij na linku poniżej.

KONTAKT


Mistrzostwa Europy
w Piłce Nożnej 2012
УЄФА Чемпіонат Європи з футболу
Польща/Україна 2012
Gtk-go-back-ltr.svg ME 2008 ME 2016 Gtk-go-forward-ltr.svg
Szczegóły turnieju
Miasta, w których będą rozgrywane mecze
Miasta, w których będą rozgrywane mecze
Gospodarze Polska Polska / Ukraina Ukraina
Otwarcie 9 czerwca 2012, Warszawa
Zamknięcie (finał) 1 lipca 2012, Warszawa lub Kijów
Liczba drużyn 16 (z 53 federacji)
Liczba stadionów 5 ostatecznie potwierdzonych, kolejne 3 oczekują na zgodę UEFA (w 8 miastach)
Statystyki turnieju
Liczba meczów 31
Internet
Strona UEFA: www.uefa.com
Oficjalna strona kandydatury www.e2012.org
Commons-logo.png Galeria zdjęć na Commons
Wikinews-logo.png Wiadomości w Wikinews

Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2012, (ukr. Чемпіонат Європи з футболу 2012); oficjalnie UEFA EURO 2012 — czternasty turniej piłki nożnej o Mistrzostwo Europy mężczyzn . Organizowane wspólnie przez dwa państwa: Polskę i Ukrainę (po raz trzeci w dziejach tej imprezy – wcześniej: Belgia/Holandia w 2000 oraz Austria/Szwajcaria w 2008).

Przewidywany i w tej chwili nieoficjalny termin przeprowadzenia turnieju to okres od 9 czerwca 2012 roku (mecz otwarcia w Warszawie) do 1 lipca 2012 - finał ME.

Spis treści

Grupy eliminacyjne [edytuj]

Losowanie grup eliminacyjnych odbędzie się 7 lutego 2010 w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie.[1]

Eliminacje/Uczestnicy [edytuj]

Eliminacje do Euro 2012 rozpoczną się po Mistrzostwach Świata 2010 we wrześniu.


Zakwalifikowane drużyny [edytuj]

Drużyna Zakwalifikowana jako Data kwalifikacji Liczba występów w ME Najlepszy wynik w ME
Polska Polska gospodarz 18 kwietnia 2007 1 (2008) Faza grupowa (2008)
Ukraina Ukraina gospodarz 18 kwietnia 2007 debiutant

Faza grupowa [edytuj]

Po rozegraniu wszystkich meczów w fazy grupowej awansują do ćwierćfinałów z każdej grupy dwie drużyny, które zdobyły najwięcej punktów w grupie. Za zwycięstwo w meczu przyznawane są 3 punkty, za remis - 1 punkt. W przypadku, gdy dwie lub więcej drużyn uzyskają tą samą liczbę punktów, decydują kolejno kryteria określone przez UEFA[2]:

  1. liczba punktów uzyskanych w meczach pomiędzy rozpatrywanymi drużynami;
  2. różnica bramek w meczach pomiędzy rozpatrywanymi drużynami;
  3. liczba bramek uzyskanych w meczach pomiędzy rozpatrywanymi drużynami, jeśli więcej niż dwie drużyny uzyskały tę samą liczbę punktów;
  4. różnica bramek, biorąc pod uwagę wszystkie mecze w grupie;
  5. liczba bramek uzyskanych we wszystkich meczach grupowych;
  6. współczynnik (liczba punktów uzyskanych dzielona przez liczbę rozegranych meczów) z kwalifikacji do mistrzostw świata w piłce nożnej 2010 (organizowanych przez FIFA) i do mistrzostw Europy w piłce nożnej UEFA 2008/2012;
  7. zachowanie drużyn pod względem fair play (w finałach mistrzostw);
  8. losowanie.

Jeżeli dwie drużyny uzyskały tę samą liczbę punktów, tę samą liczbę bramek i remisują pod koniec ostatniego meczu grupowego między tymi drużynami, kolejność tych drużyn rozstrzygają rzuty karne, pod warunkiem, że żadne inne drużyny nie uzyskały tej samej liczby punktów we wszystkich meczach grupowych. Jeżeli więcej niż dwie drużyny uzyskają tę samą liczbę punktów, stosuje się wyżej wymienione kryteria.

Grupa A [edytuj]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br- +/-
'
'
'
'

Grupa B [edytuj]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br- +/-
'
'
'
'

Grupa C [edytuj]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br- +/-
'
'
'
'

Grupa D [edytuj]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br- +/-
'
'
'
'

Procedura wyboru gospodarza [edytuj]

Procedura wyboru gospodarza finałów ME'2012 uregulowana została oficjalnym regulaminem UEFA.[3] 1 lutego 2004 organizacja ta wdrożyła formalną procedurę przyjmowania zgłoszeń, a 16 grudnia 2004 rozesłała do swych wszystkich ówczesnych członków (52 federacji krajowych) oficjalne zaproszenie do składania ofert i udziału w postępowaniu konkursowym. Początkowo chęć zorganizowania finałów Euro 2012 wyraziło 12 państw, które przesłały do UEFA 9 kandydatur (6 pojedynczych oraz 3 podwójne):

Jeszcze przed rozpoczęciem wstępnej selekcji z dalszego postępowania zostały wykluczone Szkocja i Irlandia, bowiem nie dotrzymały terminu składania oficjalnych ofert (31 stycznia 2005). Do 21 lipca 2005 pozostała ósemka chętnych musiała złożyć dokumentację potwierdzającą organizacyjne możliwości wymagane na pierwszym etapie konkursu. Azerbejdżan, Rosja i Rumunia nie dostarczyły w terminie wymaganych dokumentów, dlatego zostały wykluczone z grona oferentów. Toteż do pierwszej fazy - rozpoczętej 7 listopada 2005 - zakwalifikowanych zostało 5 kandydatur:

Do drugiego, finałowego etapu Komitet Wykonawczy UEFA zdecydował się wybrać 3 kandydatury: włoską (11 głosów), chorwacko-węgierską (9 głosów), a także polsko-ukraińską (7 głosów). Grecja (z 2 głosami) i Turcja (6 głosów) zostały wyeliminowane. W związku z piłkarską aferą korupcyjną w Italii, pojawiły się spekulacje, że kandydatura ta mogłaby zostać wycofana, jednak ostatecznie Włosi do końca uczestniczyli w konkursie.

Euro 2012
Radość Polaków przed ratuszem w Cardiff po wyborze Polski i Ukrainy na gospodarzy ME'2012
Radość Polaków przed ratuszem w Cardiff po wyborze Polski i Ukrainy na gospodarzy ME'2012
 

Gospodarza Euro 2012 pierwotnie planowano wyłonić 8 grudnia 2006, jednak ze względów formalno-organizacyjnych termin przesunięto o ponad 4 miesiące na 18 kwietnia 2007. 17 kwietnia 2007 w ratuszu w Cardiff - finałową prezentacją całej trójki zainteresowanych oferentów - rozpoczął się dwudniowy kongres, podczas którego miało dojść - metodą głosowania - do wyboru najlepszej kandydatury. W dniu wyboru (18 kwietnia 2007) komitet głosujący składał się z 12 przedstawicieli, będących członkami rzeczywistymi Komitetu Wykonawczego UEFA:[4]

Rzeczywistymi członkami UEFA byli wówczas również Ukraina Hryhorij Surkis i Włochy Franco Carraro, jednak ze względu na realny konflikt interesów, nie mogli oni brać czynnego udziału w głosowaniu. Pozostałym członkom komitetu głosującego przysługiwało po jednym głosie, do oddania na jedną spośród trzech finałowych kandydatur. Całe głosowanie odbywało się w trybie tajnym. W celu wyłonienia zwycięzcy niezbędne było kworum (8 osób) oraz wybór osiągnięty większością bezwzględną. W przypadku, gdyby w pierwszej turze nie udało sie wyłonić zwycięzcy, procedura konkursowa przewidywała drugą turę głosowania - jednej spośród dwóch najwyżej ocenionych ofert. W przypadku remisu w drugiej turze, głos decydujący leżał w gestii prezydenta UEFA - Michela Platiniego, który ujawniając swój wybór wskazałby zwycięzcę.

Stosunkiem głosów 8 PL-UA/ 4 IT/ 0 HU-HR - wygrała wspólna oferta Polski i Ukrainy, więc druga tura głosowania nie była konieczna. Wyniki selekcji wstępnej oraz głosowań w I i II fazie konkursu przedstawiono w poniższej tabeli:

Kandydatura Selekcja wstępna
I faza selekcji
II faza selekcji
Polska Polska / Ukraina Ukraina + 7 8
Włochy Włochy + 11 4
Chorwacja Chorwacja / Węgry Węgry + 9 0
Turcja Turcja + 6
Grecja Grecja + 2
Azerbejdżan Azerbejdżan ×
Rumunia Rumunia ×
Rosja Rosja ×

Oferta polsko-ukraińska [edytuj]

Zarówno dla Polski, jak i Ukrainy udział w postępowaniu konkursowym o organizację piłkarskich mistrzostw Europy był pierwszą w historii próbą starania się o przeprowadzenie wielkiej imprezy futbolowej. Wiosną 2003 wstępną koncepcję zorganizowania ME na Ukrainie po raz pierwszy publicznie zaprezentował prezydent Ukraińskiego Związku Piłki Nożnej (FFU) Hryhorij Surkis. Uznał on jednak, iż sama Ukraina nie ma zbyt wielkich szans na przyznanie tak wielkiej imprezy, przekonał więc do swojego pomysłu władze Polskiego Związku Piłki Nożnej (PZPN). W sierpniu 2003 w trakcie posiedzenia FFU w Kijowie odbyły się wstępne rozmowy między Surkisem i przedstawicielem PZPN Adamem Olkowiczem. 27 września 2003 doszło we Lwowie do podpisania umowy o współpracy między PZPN i FFU (było to zarazem pierwsze w dziejach zagraniczne posiedzenie polskiej futbolowej centrali, jednak - aby przestrzegać prawa - najważniejsze uchwały przegłosowano między Rzeszowem i Przemyślem - w autokarze wiozącym polskich delegatów do Lwowa). Podpisano tam trzy dokumenty: uchwałę o wspólnej organizacji Euro 2012, 5-letnią umowę o współpracy między federacjami oraz listy z prośbą o poparcie starań do ówczesnych prezydentów obu państw: Aleksandra Kwaśniewskiego i Leonida Kuczmy.

Po 3.5 letnich przygotowaniach kandydatury, 18 kwietnia 2007 wspólna misja zakończyła się pełnym sukcesem.

Partnerzy kandydatury [edytuj]

Istotnym elementem starań danego kraju o organizację Mistrzostw Europy w piłce nożnej jest przekonanie UEFA, że jego kandydatura cieszy się poparciem rządu, społeczeństwa oraz biznesu.

Jednym z elementów prezentacji polsko-ukraińskiej kandydatury, przedstawionej na zamkniętej dla mediów prezentacji w Cardiff, obok wystąpień prezesów federacji - Michała Listkiewicza (PZPN) i Hrihorija Surkisa (FFU), trenerów reprezentacji narodowych - Leo Beenhakkera i Ołeha Błochina, było wspólne wystąpienie prezydentów Polski i Ukrainy - Lecha Kaczyńskiego i Wiktora Juszczenki. Polsko-ukraińska prezentacja w Cardiff była również czynnie wspierana przez gwiazdy sportowe: Irenę Szewińską, Włodzimierza Smolarka, Jerzego Dudka, Witalija Kłyczkę i Andrija Szewczenkę.

Polsko-ukraińska kandydatura otrzymała wsparcie strony rządowej. Zarówno w postaci udzielonych gwarancji rządowych, czyli zapewnienia UEFA, że w przypadku wyboru Polski i Ukrainy rząd dopełni wszelkich starań, żeby Mistrzostwa Europy odbyły się, jak i w formie finansowej. Rządy Polski i Ukrainy przekazały po 10 milionów złotych każdy na przygotowanie oferty.

Miasta i stadiony [edytuj]

Information icon.svg Osobny artykuł: Stadiony Euro 2012.

Jeśli przygotowania pójdą zgodnie z planami, Euro 2012 odbędzie się na ośmiu stadionach. Będą to: Stadion Narodowy w Warszawie, Arena Bałtycka w Gdańsku, Stadion Miejski w Poznaniu, Stadion na Maślicach we Wrocławiu, Stadion Olimpijski w Kijowie, Donbas Arena w Doniecku, Stadion Metalist w Charkowie oraz nowy stadion we Lwowie. Większość, bo 5 z 8 stadionów przygotowywanych na Euro 2012 będzie całkowicie nowymi obiektami. Pozostałe przejdą gruntowną renowację. Największą areną Mistrzostw będzie lekkoatletyczny Stadion Olimpijski w Kijowie, mający pomieścić 73 000 widzów. Z kolei największym typowo piłkarskim obiektem będzie warszawski Stadion Narodowy, z widownią na 55 920 kibiców.

Miasta i stadiony odrzucone:

Planowany przebieg rozgrywek [edytuj]

Do turnieju Mistrzostw Europy - Euro 2012 zakwalifikuje się po eliminacjach do ME 2012 16 krajowych męskich reprezentacji seniorskich, które zostaną - metodą losowania - podzielone na cztery czterozespołowe grupy. Rywalizacja w dwóch z nich toczyć się będzie w Polsce, a dwóch pozostałych na Ukrainie. Schemat rozgrywkowy (tzw. drabinka) ułożono w ten sposób, by aż do zakończenia półfinałów żadna z drużyn nie musiała przemieszczać się pomiędzy oboma państwami. Tylko kibice reprezentacji, która awansuje do finału turnieju będą musieli przemieścić się z Polski na Ukrainę.

Ćwierćfinały Półfinały Finał
                   
21 czerwca 2012 - Warszawa        
 A1  
27 czerwca 2012 - Warszawa
 B2    
   
22 czerwca 2012 - Gdańsk
       
 B1  
1 lipca 2012 - Kijów
 A2    
   
23 czerwca 2012 - Donieck
     
 C1  
28 czerwca 2012 - Donieck
 D2    
   
24 czerwca 2012 - Kijów
       
 D1  
 C2    


Organizacja rozgrywek [edytuj]

Komitet organizacyjny [edytuj]

Infrastruktura

26 kwietnia 2007 Prezes Rady Ministrów Jarosław Kaczyński podpisał zarządzenie w sprawie powołania Międzyresortowego Zespołu - Komitetu Organizacyjnego Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej EURO 2012. W skład komitetu weszli przedstawiciele władz państwowych, samorządów, organizacji społecznych oraz mediów. Na czele Komitetu Organizacyjnego w Polsce stanął premier Jarosław Kaczyński, natomiast na czele Komitetu Organizacyjnego na Ukrainie stanął Prezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko.[5][6]

14 maja 2007 Minister Sportu i Turystyki Tomasz Lipiec powołał Macieja Grześkowiaka na stanowisko szefa sztabu organizacyjnego Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej Euro 2012. 24 lipca 2007 został on jednak odwołany z tego stanowiska przez nową minister sportu Elżbietę Jakubiak [7].

Prawo o Euro 2012 [edytuj]

Zasady przygotowania finałowego turnieju EURO 2012 reguluje tzw. ustawa o EURO 2012 [8]. Rządowy projekt wpłynął do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej 3 września 2007, jako druk sejmowy nr 2114. Prace nad projektem prowadziła Komisja Nadzwyczajna do rozpatrzenia projektów ustaw związanych z koalicyjnym programem rządowym "Solidarne Państwo", wprowadzono poprawki do projektu. Już 7 września 2007 przeprowadzono głosowanie w sprawie przyjęcia całości projektu ustawy - ustawę uchwalono na posiedzeniu nr 47 Sejmu V kadencji. 410 posłów było za, 0 przeciw, 2 wstrzymało się (głosowanie nr 103). Senat Rzeczypospolitej Polskiej nie wniósł poprawek. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński podpisał ustawę 19 września 2007. [9][10] W ustawie określono m.in. podmioty wykonujące przedsięwzięcia związane z turniejem i warunki ułatwiające organizację mistrzostw oraz sposób realizacji gwarancji rządowych. Na jej mocy tworzone są spółki celowe z ograniczoną odpowiedzialnością (takie jak np. PL.2012 Sp. z o.o., która odpowiada za koordynację wszystkich działań związanych z przygotowaniami do imprezy) , które są odpowiedzialne za realizację inwestycji, finansowanych z budżetów państwa i jednostek samorządowych oraz środków Unii Europejskiej.

Wykaz przedsięwzięć Euro 2012, zawartych w ofercie przyjętej przez UEFA oraz objętych zobowiązaniami i gwarancjami Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej lub jednostek samorządu terytorialnego, a także innych niezbędnych do przeprowadzenia turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, został określony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 roku w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2007 r. Nr 192, poz. 1385). Przedsięwzięcia objęte rozporządzeniem to:

Transmisje telewizyjne [edytuj]

W przypadku zerwania łączy telewizyjnych mecze Euro 2012 będą przerywane. Zdecydowano o tym po awarii, która uniemożliwiła większości telewidzów na świecie obejrzenie 21 minut półfinału Niemcy-Turcja w 2008 r[11].

Prawa telewizyjne do pokazywania spotkań [edytuj]